डेझी (20 मार्च 2020)
सकाळी प्रियाचा आम्हा सतरा जणांच्या ग्रुपवर मेसेज आला की आज पहाटे कधीतरी डेझी गेली. प्रशांतच्या बंगल्यावर (सदांजना) असायची ती. बारा वर्षे जगली. तिला बहुदा मरण यातना झाल्या नसाव्यात. शेवटचे दोन दिवस तिने खाणे जवळपास बंद केले होते. खुप आनंद दिला तिने आम्हा साऱ्यांना. मातृत्व देखील उपभोगलं तिने. जर्मन शेफर्ड जातीची होती. उंचीपूरी, धिप्पाड असल्यामुळे त्यांच्या कॉलनीत तिचा खूप दरारा होता. विधींसाठी ती बंगल्याच्या बाहेर पडली की बाकी सारी श्वान मंडळी अक्षरशः शेपूट घालून पळून तरी जायची किंवा कंपाउंडच्या भिंतीला लगटून उभी राहायची. ही मात्र त्यांच्याकडे ढुंकूनही न पाहता लांब कोपऱ्यात जाऊन विधी उरकून यायची. बहुदा तिला माणसे बरोबर समजायची. कांही जणांना आधी कधीही न पाहता देखील ती त्यांच्याशी प्रेमाने वागायची. आणि आधी भरपूर वेळा येऊन गेलेल्या कांही जणांवर खूपच भुंकायची. एकदा पोस्टमनला तिने प्रसाद दिला होता. एकदा प्रशांतकडे कुणी आलं होतं. ती व्यक्ती बहुदा डेझीला आवडली नव्हती. प्रशांत त्यांच्याशी बोलत असताना डेझी प्रशांतच्या पायाशी बसली होती. बोलता बोलता त्या व्यक्तीने डेझीला हात लावायचा प्रयत्न केला. डेझीने त्याच्यावर झेप घेऊन त्याच्या छातीवर पाय ठेवले. प्रशांतने चपळाई करून तिला आवरले. अन्यथा काय झाले असते याची कल्पना करवत नाही.
तिला खाली पार्किंग मध्ये एक लोखंडी जाळीचं प्रशस्त घर बनवलेलं होतं. त्यात ती पहुडलेली असायची. आमच्यापैकी कोणी तिथे गेले की तिच्या बाल आणि तरुणपणी ती तिच्या केजमधून लडीवाळपणे आरडाओरडा करीत असे. तिला बाहेर घेऊन प्रेमाने गोंजारल्याशिवाय तिचा आरडाओरडा थांबतच नसे. गेल्या दोन वर्षात हा अवखळपणा लोप पावला होता. प्रौढत्व (म्हातारपण?) आलं होतं बहुदा. ती आई झाली तेंव्हा सुरुवातीचे कांही दिवस ती कोणालाही तिच्या पिलांजवळ येऊ द्यायची नाही. फक्त आरती, प्रशांतची सौभाग्यवती, तिच्याजवळ जाऊ शकत होती. आईचीच माया लावली होती ना आरतीने डेझीवर.
आम्ही सारे जमलो की डेझी उत्सवमूर्ती असायची. सगळ्यांचे लक्ष डेझीकडेच असायचे. बऱ्याचदा प्रशांत म्हणायचा देखील की या घरात डेझी शिवाय आम्ही देखील राहतो. आमच्याकडे देखील पहा ना.😊
आम्हा भावंडांची सारी मुले सदांजना मध्ये जमली की डेझीचा तिच्या पिंजऱ्यामधून आरडाओरडा चालू व्हायचा. तिला तेथून काढून जोपर्यंत ती साऱ्या मुलांच्या मधोमध येऊन बसेपर्यंत तो चालूच असायचा. तिथे ती निवांतपणे बसून असायची. मुले तिच्या अंगावरच पत्त्याचा डाव खेळायची.
हिची पिले जेंव्हा दुसऱ्यांना दिली तिची काय भावना झाली असेल यावर मुलांनी चर्चा केली होती.
रविवारी तिची मेजवानी असायची. सुरेश (प्रशांतकडे काम करतो) तिला सकाळी टेरेसवर घेऊन जायचा. तेथे तिची मेजवानी आणि आंघोळ व्हायची. मग दुपार ते संध्याकाळपर्यन्त बाईसाहेब एकदम सुस्त असायच्या. इतर दिवशी ती एकदम शाकाहारी राहायची. आम्ही सारे जे खायचो ते सारे तिला हवे असायचे. आंबा, द्राक्ष, कलिंगड, शेंगदाणे, सगळे चालायचे तिला. टोमॅटो तर जास्तच आवडते होते तिचे. प्रशांत, आरती, पार्थ आणि प्रिया हे तर तिचे खूपच प्रिय. ते जर दोन तीन दिवसांनी घरी आले तर तिच्या आनंदाला पारावर नसायचा. आमच्या आईशी ती आधी आधी अवखळपणे वागायची. नंतर तिला बहुदा लक्षात आले की आईला हे असले अवखळ वागणे झेपत नाही. मग ती आईशी सौम्यपणे वागू लागली.
घरातील एक महत्वाची व्यक्ती गेल्याची भावना आम्हा साऱ्यांचीच झाली आहे. मुलांना इतकं भावणावश झालेलं या आधी पाहिल्याचं स्मरत नाही.
डेझीकडे आमच्यासाठी फक्त प्रेम आणि प्रेमच होतं. ते देखील निरपेक्ष...😢😢
श्रद्धांजली 🙏🙏🙏
✍️ मिलिंद देशपांडे
