आमची सिंहगड ट्रिप

कालावधी : 1983 ते 1985 दरम्यान कधीतरी

बजाज ऑटो मध्ये नोकरी करीत असताना मी सदाशिव पेठेतील हत्ती गणपती जवळ असलेल्या दुर्गा लॉज (1212, सदाशिव पेठ) येथे मासिक भाडे देऊन रहात होतो. एका रूम मध्ये दोघेजण राहायचे. रूम मोठी असेल तर तीन. 

इमारतीच्या आवारात भरपूर मोकळी जागा होती. नारळाची तीन चार झाडे होती. अधून मधून नारळ खाली पडायचे. पण कधी कुणाचा कपाळमोक्ष झाल्याचं आठवत नाही. सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे मालक त्या इमारतीत रहात नव्हता. भाडेवसुली बहुदा तेथे राहणारा मालकाचा नातेवाईकच करायचा. त्यामुळे बऱ्यापैकी स्वातंत्र्य होतं. मध्यवर्ती ठिकाण असल्यामुळे साऱ्यांच्या सोयीचं होतं. त्यामुळे मित्र परिवाराचा नेहमी राबता राहायचा.

त्यावेळी विजमंडळाच्या निर्णयामुळे पिंपरी चिंचवड मध्ये साप्ताहिक सुट्टी गुरुवारी असायची. बुधवारी आम्ही पांच सहा देगलूरकर (गाववाले) मित्र दुर्गा लॉज वर जमायचो. आणि एकतर गप्पा मारीत बसायचो, नाहीतर सारसबाग किंवा तत्सम कुठेतरी चक्कर मारून यायचो. कधीतरी कुठलासा सिनेमा पाहून यायचो.

असेच एका बुधवारी आम्ही जमलो असता, कुणीतरी म्हटलं की दरवेळी तेचतेच काय करायचं. आज कुछ तो तुफानी करते है। मग बरीच चर्चा होऊन रात्री सायकल वर सिंहगडावर जायचं ठरलं.

सगळ्यांनी जेवण आटपून घेतलं. मग रामनाथ मिसळ च्या बाजूला असलेल्या सायकलच्या दुकानातून सायकल्स भाड्याने घेतल्या. साधारण रात्री आठ वाजता मार्गक्रमण सुरू केले. दांडेकर पूल ओलांडला आणि रहदारी कमी कमी होत गेली. विठ्ठल मंदिर ओलांडल्यानंतर तर रस्त्यावर एकदम शुकशुकाट होता. आम्ही मजेत सायकल्स हाकीत होतो. मोठ्यामोठ्यांदा गप्पा मारत होतो, गाणी गात होतो. कुणाच्या तरी डोक्यातून आल्यामुळे मग मंगलाष्टक म्हणण्याची स्पर्धा चालू झाली. एकदाचे सिंहगड पायथ्याला पोंचलो. रात्रीचे दहा साडेदहा झाले असावेत. आधीच ठरल्याप्रमाणे पायथ्याला असलेल्या एका हॉटेल कम घरातल्यांना कडी वाजवून जागे केले. त्यांना सांगितले की आमच्या सायकल्स ठेवा. आम्ही आता गड चढून जात आहोत. सकाळी परतून सायकल्स घेऊन जाऊ. तो आमच्याकडे पहातच राहिला. आम्हाला वाटलं की तो सायकल्स ठेऊन घेणार नाही. पण तो म्हणाला, तुम्हाला काय वेड तर लागलं नाही ना? आज अमावस्या आहे. आता भुताखेताचं, विंचूकाट्याचं कुठं गडावर जाता?

 हे ऐकताच मात्र आमची घाबरगुंडी उडाली. सगळे एकमेकांकडे पाहू लागलो. मग अवसान आणून चर्चा केली. नंतर टॉस केला. गडावर जाण्यासाठीचा कौल मिळाला. मग काय, निघालो गड चढत. त्यावेळी मोबाईल नव्हते. बहुदा आमच्याकडे दोन टॉर्च असावेत. त्या अपुऱ्या प्रकाशात आम्ही त्या अमावस्येच्या रात्री गड चढायला सुरुवात केली. कितीही उसनं अवसान आणलं असलं तरी सगळे घाबरलो होतो. मधेच कांही बारीकसा आवाज जरी झाला की एकमेकांचा आधार घेत होतो. उन्हाळ्याचे दिवस असल्यामुळे चढावरील माती मोकळी झाली होती. त्यामुळे पायाखालची माती निसटत होती.

कसेबसे एकदाचे दोन अडीच तासात गडावर पोंचलो. मध्यरात्र उलटून गेली होती. गडावरील मंदिरात झोपलो. सकाळी उठून गडावरील दही आणि झुणका भाकरी खाऊन गड उतरून पायथ्याला आलो. पार्किंगचे पैसे देऊन सायकल्स ताब्यात घेतल्या. आणि पुण्याला परतलो.